Speech Wim

Speech Wim (vader van Wick),
Arnhem, 23 oktober 2017


Wick, Willem van der Vaart
.

Zoon van Gré en Wim

Broer van Marisca

Broer, zwager en oom van Hank, Annemiek, Marlinde, Wilmer en Leander

Broer van Gabriëlle

Broer, zwager en oom van Kirsten, Pim, Merel, Jasper en Niels

Zwager en oom van Peet, Bert en Julia

Maar bovenal echtgenoot van Nathalie.

Familielid, vriend en collega van velen

Kortom, ons allerWick, voor en met hem en elkaar,  zijn wij hier.

Wick, is slechts 55 jaar geworden, maar wat heeft hij in die 55 jaar veel gedaan en betekend voor ons en vele anderen.

Nadenkend over die 55 jaar zijn er natuurlijk talloze herinneringen.

Zo gingen mijn gedachten uit naar Frankrijk.

In dit land, waar wij als gezin vele vakanties hebben doorgebracht, had Wick een droomplek gevonden.

Ruim 15 jaar geleden ging ik met Wick mee, om bij de notaris de koop van een huisje op deze plek, te bezegelen.

We kwamen aan in de stromende regen.

Wick had een slaapplaats geregeld op de camping bij Stan en Manja.

Wij sliepen op een veldbed in een grote tochtige legertent.

De volgende ochtend  moest Wick, vanwege een zere rug , zich met behulp van een stok voortbewegen, maar de koop ging uiteraard wel door.

Hierna volgde er een periode van slepen en klussen.

Het daar zijn, en te klussen,  was voor mij een soort bezigheidstherapie, soms overgaand in arbeidstherapie.

Ik voelde mij als een vis in het water daar op die soms droge en snikhete bult.

Zo kwam het voor dat Wick mij maande om nu echt te stoppen, maar de volgende ochtend, om een uur of tien,  het luik van zijn slaapkamer opengooide en riep, je kan weer lawaai maken.

We hadden een totaal verschillende dagindeling.

Maar vast punt was aan het eind van de middag een pastis .

Afhankelijk van het weer zaten we ‘s-avonds in de woonkamer met een boek en muziek.

Wat die boeken betreft was er ook een duidelijk verschil.

Ik een detective en Wick omringde zich met 3 boeken en z’n laptop.

Iedere keer verbaasde ik mij er weer over, hoe hij ongeveer om het  kwartier zich verdiepte in een van deze boeken, en vervolgens aantekeningen maakte op de laptop.

Dat vermogen om zich zo snel  opnieuw te kunnen concentreren, gekoppeld aan een ijzersterk geheugen ontbreekt bij mij volkomen.

Zo was het mogelijk, dat toen ik opveerde bij het horen van een bepaald stuk muziek, en vroeg wat dit was, zei Wick zonder enige hapering:  de Aria Larghetto van Händel.

Ik vertelde hem dat ik deze muziek hoorde toen ik, niet in staat om te werken, weer eens thuis was.

Reeds bij de eerste klanken barstte ik in huilen uit.

Deze muziek hield mij toen zo bezig dat ik er een bandje mee volspeelde, om het steeds weer te kunnen beluisteren.

Ik zei hem dat ik toen besloot dat deze muziek gespeeld moest worden bij mijn begrafenis.

Hoewel, toen hevig geëmotioneerd, was dit in de loop der jaren toch helemaal in mijn geheugen weggezakt.

En nu daar in Frankrijk, op onze droomplek , kwam het weer terug.

Inmiddels zijn we weer een aantal jaren verder, waarin ik de muziek niet meer heb beluisterd.

Op een ochtend, toen ik wakker in bed lag, en aan het naderend afscheid van Wick dacht, kwam deze herinnering  toch weer boven.

Ik heb meteen de CD opgezocht en de muziek opnieuw beluisterd.

Toen we de volgende dag bij Wick in het ziekenhuis waren zei ik tegen hem :

Ik heb gisteren naar de Aria Larghetto geluisterd.

Hij keek mij aan en zei: mooi he, dat wil je bij je begrafenis.

Door de trieste werkelijkheid, dat Wick dit niet meer voor mij kan regelen, besloot ik dit voor hem te doen.

 

terug