Speech Nathalie begrafenis

Speech Nathalie van der Vaart-van de Loo
Arnhem, 23 oktober 2017

Wick en ik leerden elkaar kennen in februari 2008, net voor onze verjaardagen begin maart. We maakten er geen geheim van dat we elkaar kenden via een datingsite. In zijn profiel stond: “Ik houd van mijn werk. Je bent gewaarschuwd! [uitroepteken]”. Tijdens onze eerste ontmoeting ontdekten we dat we veel gemeen hadden. Zwemmen, klassieke muziek en jazz en vooral kletsen over van alles en nog wat. Natuurlijk met een baco of een glas rode wijn. Na afloop van onze eerste date ontving ik nog dezelfde nacht een foto van Wick’s huis in Frankrijk. Later maakten we er grapjes over dat hij mij op mijn lèngte had uitgezocht, omdat alleen ik niet mijn hoofd stootte aan de balk boven het aanrecht in de franse keuken.

Onze tweede date was in het zwembad waar Wick mij introduceerde bij De Dolfijn. In het begin was ik een beetje bang voor al die fanatieke sporters en vond ik het plan van Wick om te trainen voor een ironman maar niets. Maar toen ik ontdekte dat Wick net zo relaxed sporrte, als dat hij met andere dingen omging, was ik gerustgesteld. In Frankrijk lagen we bijna dagelijks bij badmeester Pièrre in het zwembad. In de jaren dat Wick trainde voor een ironman was hij ’s-avonds vaker thuis dan ooit, want de avonden waren dan eens niet voor werk bestemd, maar om te trainen en gezond te eten. Wick’s droom was het doen van een triathlon en omdat hij de zomer van 2013 een paar weken in Amerika was, stelde ik voor om er dan meteen een mooie reis aan te koppelen. En zo finishte Wick in Louisville, Kentucky: Wick van der Vaart from Amsterdam: you are an ironman. Dat zinnetje zouden we nog vaak herhalen.

Wick en ik zaten allebei altijd vol ideeën en plannen en ik denk dat we daarin samen op ons best waren. We vulden elkaar aan, zetten er -ieder op onze eigen manier- de schouders onder en genoten samen van het resultaat. De schuur in Les Chabannes is daar een mooi voorbeeld van. Wick droomde ervan trainingen te geven in de schuur en voegde eraan toe dat we er dan meteen een gite van konden maken. One of my best memories of France is the training that Wick gave together with Mark Lough.  While Wick and Mark created magic moments with the students in the barn, I created food for the soul for the lunchbreaks. It was like Les Chabannes was enchanted.

Met Wick samenleven was Wick delen. De vele kaarten en brieven die we de afgelopen maanden hebben ontvangen, en ook zijn afscheidsbijeenkomst afgelopen donderdag, zijn daarvan het bewijs. Ik begrijp nu nóg beter de trots waarmee hij over zijn werk kon praten, vooral ook omdat Wick zo oprecht geraakt kon zijn als hij andere mensen en groepen weer een stapje verder had gebracht. Toch had ook Wick weleens momenten dat hij zich afvroeg waar hij het allemaal voor deed. Ik vroeg hem eens wanneer hij zich voor het laatst simpelweg gelukkig had gevoeld zónder dat daar een inspanning aan vooraf was gegaan. Hij antwoorde: “Toen ik als animateur met kinderen speelde en het gras onder mij voelde kriebelen”. Dat gevoel van zorgeloosheid en speelsheid had Wick misschien nog wel het meeste als hij meedeed aan  trainingen in Amerika. De foto’s en verhalen op facebook Words and Wishes for Wick getuigen daarvan.

De AI Practitioner was ook zo’n project waar Wick ja op zei en dat vervolgens ook mijn project werd. We zagen nu eenmaal overal kansen in…  en als het dan geen commerciële kans bleek te zijn, dan toch in ieder geval een mogelijkheid om veel plezier te hebben. Zo waren we midden juni nog op een congres in Cleveland om veel mensen te ontmoeten uit Wick’s AI netwerk. Ook daar merkte ik hoe geliefd Wick bij mensen was. We hebben er de hele week als een droomkoppel lopen stralen en wat was ik trots en gelukkig om de vrouw van de leukste man op aarde te zijn.

Ons leven samen was vol en rijk. In de eerste jaren gingen we vaak naar Het Bimhuis en later -toen we weer in de Spaardammerstraat woonden- naar the North Sea Jazz club. Het kwam regelmatig voor dat om 11 uur ’s-avonds de voordeurbel ging en Wick door de intercom vroeg of ik nog een wijntje kwam drinken in bar Mick, onze tweede huiskamer op de hoek. De allerlaatste avond dat Wick en ik samen in bed konden liggen, hield hij me vast en fluisterde: “lekker kletsen.” En ik vroeg: “waarover dan?” denkende dat hij wellicht toch nog iets belangrijks wilde bespreken. Wick antwoordde: “Nou gewoon, wat verder ter tafel komt…”

Wick haalde het beste in mij naar boven, letterlijk tot zijn laatste zucht. Het voelt nu al alsof mijn betere helft vervaagt. Maar dan denk ik aan de liefde en kracht die Wick mij heeft gegeven en dan weet ik dat -ter ere van Wick’s  nagedachtenis- het mijn opdracht is om het goede te doen in de wereld. Om jouw woorden te gebruiken: “Juist in het verdriet en de frustratie zit de kern van het nieuwe, generatieve”

Ik wil iedereen bedanken voor de aanwezigheid vandaag om afscheid te nemen van Wick en de familie en mij tot steun te zijn. Een paar mensen wil ik bijzonder bedanken: Kirsten als aanspreekpunt voor de familie, Gabrielle voor het samen waken de laatste uren, Peet en Bert voor het organiseren van onze bruiloft, Mark Lough for seeing Wick and being here, Marjoka voor het luisteren, Joep voor de prachtige film en Willem (en daarmee ook zijn partner Lucy) voor de wickwaardige afscheidsbijeenkomst afgelopen donderdag en het zorgen voor het instituut.

Lieve Wick bedankt voor de mooiste jaren van mijn leven samen met jou.

SONY DSC

 

< terug