Speech Nathalie Amsterdam

Speech Nathalie van der Vaart-van de Loo
Amsterdam, 19 oktober 2017

Er zijn 3 redenen waarom we graag een afscheid voor Wick in Amsterdam wilden organiseren. Natuurlijk zijn band met Amsterdam. En ook om de familie van Wick te laten zien hoeveel mensen van Wick houden. Want zij hebben Wick vele malen moeten missen tijdens familiebijeenkomsten, omdat er nou eenmaal altijd gewerkt moest worden. Of getraind voor een triathlon. Het was dan ook heel vanzelfsprekend om de allerlaatse maanden van Wick’s leven eindelijk eens zijn familie en vrienden op de eerste plaats te laten komen. En dat brengt mij bij de laatste reden dat we hier samenzijn: we wilden iedereen alsnog de gelegenheid geven om afscheid te nemen van WIck.

Wick en ik leerden elkaar kennen in 2008, het jaar dat ook de eerste postmaster interventiekunde van start ging. We maakten er geen geheim van dat we elkaar via een datingsite hadden ontmoet. In zijn profiel stond: “Ik houd van mijn werk. Je bent gewaarschuwd! [uitroepteken]”. En ookal probeerde ik op allerlei manieren Wick minder hard te laten werken, het werk alleen maar meer. Uiteindelijk gold voor mij het gezegde: “if you can’t beat it, join it”. Wat ben ik dankbaar voor de keuze vanaf 2013 jou in je werk te ondersteunen, zodat je nog meer kon gaan vliegen. Je noemde me dikwijls je rechterhand.

Na de operatie eind augustus was je je niet meer bewust van de linkerhelft van je lichaam. Toen ik op de recovery kwam, hield je met je rechterhand je linkerhand vast en bracht die telkens naar jouw mond om er kusjes op te geven. Je dacht dat het mijn hand was. Je zei: “Je was al mijn rechterhand en nu ben je ook nog mijn linkerhand. Je bent mij allessie.” En daarop volgde jouw huwelijksaanzoek… Je vroeg je met oprechte verwondering af: “Hoe hebben we dat toch gedaan, zo dicht bij elkaar komen?”

Als er al één antwoord is, is het vertrouwen. Vertrouwen de weg naar elkaar altijd weer te vinden, vertrouwen in de liefde voor elkaar, vertrouwen in de levensovertuigingen van elkaar ook als die verschillend zijn, vertrouwen dat altijd alles goedkomt… dat heb ik van jou geleerd.

Net na de diagnose was WIck nog als professional bezig het proces te duiden en betekenis te verlenen. Maar nu was hij zelf het proces… dat vond hij intrigerend en frustrerend tegelijk. Vooral ook omdat hij merkte dat de hersentumor zijn congnitieve vermogen deed afnemen. En door diezelfde tumor was hij wat ontremd in zijn spraak, zoals dat in medische termen heet. Hij zei dan: “I need Mark [Mark Lough] to tell me to shut up and help me to give meaning to all this.”

Door de tumor en de medicijnen was Wick zich niet meteen bewust van de ernst van de situatie. In zijn woorden klonk nog enige strijdlust door, maar eigenlijk kon hij de concentratie en energie niet opbrengen om te revalideren. Toen de hersenchirurg vertelde dat dàt nodig was voor bestraling en hij daarmee een paar maanden zou winnen, zei Wick meteen: “daar doe ik het niet voor”. Helaas, door alle complicaties na de operatie zou er ook geen keuze meer zijn.

Vertrouwen… we merkten bij iedere stap dat we er hetzelfde over dachten. De tijd samen die ons restte wilden we thuis en in rust doorbrengen. In het filmpje zegt Wick dat zijn essentie is: “”Kom maar op, ik ben er klaar voor”. Ik ontdekte dat er nog een diepere essentie onder ligt: LIEFDE en KRACHT. De liefdevolle blikken die je mij iedere keer weer gaf, je laatste krachten die je gebruikte om je arm op te tillen om mijn hand vast te pakken… en die dan stevig vasthield… alsof je wilde zeggen: “Ik ben er nog, ik houd vast aan het leven”… maar zeker ook “de kracht in mijn hart geef ik aan jou, want jij hebt het nodig als ik er niet meer ben.” Dat was de gulheid van Wick.

Vertrouwen… het vertrouwen dat WIck had in mij om moeilijke beslissingen te nemen, zoals naar het hospice gaan om nog meer rust te creëren voor zijn laatste fase. En zelfs in het proces van loslaten, als we dachten dat we alles tegen elkaar hadden gezegd, werd WIck toch weer wakker en volgde er een gesprekje van soms slechts enkele woorden, waardoor ik vol vertrouwen Wick kon begeleiden.

Een van de laatste gesprekken ging over doodgaan. Wick was al enkele dagen veel wakker. Ik vroeg hem of hij bang was om te gaan slapen omdat hij dan wellicht niet meer wakker zou worden. Maar hij was niet bang. Wel vond hij het idee om dood te gaan terwijl je slaapt maar saai. Nieuwsgierig als hij tot het laatst was, leek het hem wel spannend om het proces van sterven bewust mee te maken.

De laatste 20 uur was Wick in slaap, terwijl zijn ademhaling meer passte bij een triathlon. Hij had geen pijn, dus zonder morfine of slaapmiddelen -naar zijn eigen wens- liep hij zijn laatste race en moedigde ik hem aan zoals ik ook bij triathlons deed: “Je doet het goed, wat ben ik trots op je, wat ben je moedig. De finish is daar waar het grote witte licht is. Ga er maar naar toe, rustig, in je eigen tempo… laat je maar vallen in het licht…”

Op hetzelfde moment werden er in Amsterdam en op Odiyan, een boeddhistische plek in California, ceremonies opgedragen aan Wick met de volgende intentie:

Thank you, Wick van der Vaart, for all the wisdom and joy you have given to so many people around the world. Carry on your curiosity and appreciation to your next life to inspire many more

< terug