Speech Marjoka

Speech Marjoka van Doorn
Arnhem, 23 oktober 2017

Wick en ik zijn samen professioneel volwassen geworden. In 1993 begonnen we tegelijk aan een studie psychologie, om drie jaar later terecht te komen in de opleiding sociale psychologie van intervenieren, van Jannie de Weerd. Wick koos daar heel doelbewust voor. Hij had al een studie Nederlands afgerond, en een aantal jaar gewerkt in allerlei banen, kenmerkend voor academici in die tijd. Bij het doveninstituut waar hij werkte raakten al zijn collega-groepsleiders overspannen. Wick niet. Er kwam een trainer/adviseur om de medewerkers te helpen. Wick zag wat die man deed en dacht, dat wil ik ook! Toen hij op de VU een student van Jannie de Weerd aan het werk zag, vond hij uit hoe dat vak heette en waar je het kon leren. Jannie zei bij hun eerste ontmoeting tegen Wick ‘trainen is een sociaal psychologisch vak’.

Daar lag de kiem voor Wick’s beroepsidentitieit, en voor het werk waar hij zich vanaf dat moment met hart, hoofd en ziel aan wijdde. Al lezend en studerend, want zonder cognitieve ondergrond ben je nergens. Maar altijd direct in praktijk brengend wat hij las en waar hij in geloofde. The reflective practitioner, oftewel de denkende practicus, ten voeten uit. Het verschil maken, maatschappelijk relevant, het moet ertoe doen, alle betrokkenen moeten er persoonlijke en professionele waarde aan kunnen ontlenen. Dat klinkt streng, en dat was Wick ook wel als het op zijn ‘geloofsbeginselen’ aankwam.

Nathalie vertelde me pas nog hoe Wick eens een gezamenlijke vriend fileerde, omdat hij er andere opvattingen over goed werk op nahield. Wick was altijd in voor een scherpe discussie, maar stond ook altijd open voor anderen, aandachtig, nieuwsgierig, gedreven. En met die heerlijk schampere ironische lach, de humor van elke situatie inziend.

Die lach was goed voor mij! Als collega ‘reflective practitioner’, ik met een voorkeur voor reflecteren, Wick met een voorkeur voor praktiseren, vormden we een goed team! Op de VU, waar we de opleiding van Jannie na haar pensioen voortzetten, en we onze eigen trainingspraktijk begonnen.

Wick sprong altijd, terwijl ik me nog stond af te vragen hoe de temperatuur van het water was. Best koud, riep Wick dan, kom er maar snel in, want hier kunnen we van betekenis zijn. Kunnen wij dat wel, Wick? Ja, natuurlijk kunnen wij dat, Marjoka! En zullen we dan ook bedenken hoe we dat gaan aanpakken, Wick? Oh, ja, dat is wel een goed idee, hihi. Jemig, man, om met Wick te spreken, wat hebben wij een hoop gedaan en geleerd samen. En wat gaaf om dat met jou gedaan te hebben Wick, niet alleen een geweldige vakgenoot, maar ook een lieverd, een leuke, een goeie man. Zo zijn er niet zo veel, he Nathalie?

Toen de opleiding op de VU stopte, ging ik naast mijn trainingswerk onderzoek doen, en Wick begon zijn eigen Instituut voor Interventiekunde. Om een opleiding op sociaal psychologische grondslag voort te zetten, en opdrachtgevers in en om Amsterdam te helpen bij het overbruggen van de verschillen tussen zeggen en doen. Ook verdiepte hij zich in Appreciative Inquiry, waarderend onderzoeken, aangetrokken door de energie, de vrolijkheid, en vooral de maatschappelijke betrokkenheid van de mensen die daarmee bezig waren.

Als ik Wick’s agenda hoorde, vroeg ik wel eens, hoe hou je dat allemaal vol, man? Maar ik doe altijd overal precies hetzelfde, zei Wick dan laconiek. En dat is ook zo. De primaire taken van de interventiekundige, zoals Argyris ze beschreef, en Wick ze aan talloze studenten overdroeg, die bracht hij doorlopend in de praktijk. Zonder moeite, het zat op je ruggegraat.

Vorig jaar stond Wick naast mij op het podium, waar ik mijn proefschrift verdedigde. Ik was blij en trots met twee mannen aan mijn zijde, mijn drie eigen mannen in de zaal. Kort daarna zei Wick: zo, dat proefschrift is af, wanneer gaan wij weer samenwerken? Heb je je opleiding al gecertificeerd, en wordt het dan weer echt de ouwe sociale psychologie? Daar moet ik even een halve minuut over nadenken, zei Wick: okay! En zo begonnen we, samen met Willem, collega-opleider bij het instituut, met de post-master opleiding interventiekunde. Wat een pret! Wat een professionaliteit! Ik voelde me weer als een vis in het water, naast Wick, nu met een tweede W erbij. En ik maakte een beetje kennis met al die kringen van mensen die je om je heen verzameld hebt in de loop der jaren, de kringen die ook de laatste weken zo dicht betrokken waren bij jou en Nathalie.

Wick, we zijn samen professioneel volwassen geworden, en ik was ook graag oud met je geworden, maar al die mensen in wiens hoofd en hart jij voortleeft, dat is heel indrukwekkend. Ze maken duidelijk hoe je gewaardeerd werd, hoe iedereen een beetje van jou ging houden, en wat je nalaat. Dankjewel, Wick.

Marjoka, 22 oktober 2017

 

< terug