Speech Hank

Speech Hank (broer van Wick)
Arnhem, 23 oktober 2017

 

“Well the danger on the rocks is surely past, still I remain tied to the mast. Could it be that I have found my way home at last.”

Lyrics van Steely Dan uit de song ‘Home at last’

Daar sta ik dan! Om een aantal woorden over mijn grote broer Wick uit te spreken, terwijl het altijd zo normaal was, dat bij een gelegenheid hij het was die het woord nam. Niet alleen omdat het de oudste van ons was, maar ook omdat deze rol heel natuurlijk bij hem paste.

De oudste in een gezin. Dat betekent dat jij diegene bent die de confrontatie met jouw ouders aangaat om bepaalde vrijheden te bevechten. Dat jij jouw zusjes en jouw broertje beschermd tegen de gevaren van het leven. En daarom voelt het voor mij heel vreemd om hier te staan.

De afgelopen periode kwamen de jeugdherinneringen natuurlijk boven drijven. Naar het die jongen die het maar niks vond om naar zwemles te gaan. Dus eenmaal daaraan gekomen ging je de lestijd onder de douche staan, zodat je wel met natte haren en dito zwemkleding thuis kwam. Overigens deed ik ooit hetzelfde toen ik mijn voetbaltraining bij Sparta Nijkerk zat was.

Die keer dat wij met zijn allen naar de HEMA togen om een goedkoop portret te maken van ons vijven. Banjerend door de sneeuw kwamen wij daar aan om voor een prachtig, zonovergoten berglandschap een foto te nemen. Ongetwijfeld was het jouw idee om een tweede portret te laten schieten, waar wij onze winterkleding aan hadden.

Onze strijd als jongens tegen de vrouwen om op zondagavond naar Studio Sport te kijken in plaats van de Flying Doctors, de pogingen van ons om op zondagavond ook naar Van Kooten en De Bie te mogen kijken. De wens van ons om wat aan de politieke voorkeur van pa en ma te doen! Wat uiteindelijk ook is gelukt. De talloze keren dat wij met rubberen boten de Dordogne zijn afgezakt!

Speciaal zijn de herinneringen aan de Sinterklaasfeesten. Bij jouw waren wij nooit zeker wie jij mee zou nemen naar huis. Jarenlang was het een traditie dat een vriendje of vriendinnetje slechts eenmaal zo’n feest kon meemaken. Het jaar daarop was deze relatie al weer voorbij. Maar ook jouw surprise, bijna altijd bestaande uit een puzzel voor de hele familie, zijn legendarisch.

Als jongere broer heb ik naar jou opgekeken. Geprobeerd jou bij te benen, voor bij te streven. Dat laatste was niet makkelijk. Want jij hebt de gave om alles wat jij doet, met volledige toewijding en overgave te doen. ‘And nothing beats a passionate person’

Jij was de reden dat ik zelf in Amsterdam ben gaan studeren. Het gevolg ervan dat ik werd opgenomen in een deel van jouw leven. Met name het doe-gedeelte. Talloze voetbalwedstrijden, duizenden kilometers fietsen, prachtige feesten.

Bij het ouder worden zagen wij elkaar minder. Jouw focus ging liggen op sociale psychologie en interventiekunde. Als familie zagen wij jouw daardoor minder. Maar als je kwam was je altijd die vertrouwde Wick. Altijd in een voor geintje, lol trappen met jouw neefjes en nichtjes. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een groepsfoto een aantal jaren geleden uitdraaide op een fotorapportage, waarin jij liggend op de grond bedolven wordt door jouw oom-zeggertjes.

Ik denk dat daar ook jouw sterkste kant in schuil ging. De kracht van het binden van mensen aan jouw persoon: door jouw energie, geduld, warmte en oprechte nieuwsgierigheid voor de ander.

Ik ben blij dat jij Nathalie hebt leren kennen. Ik heb een oneindige bewondering voor hoe jullie tweeën de afgelopen periode hebben doorleefd! Ik wil Nathalie, ook namens mij zussen, uit de grond van mijn hart bedanken voor de liefde en zorg die jij aan Wick hebt gegeven.  En bewondering voor jouw Wick, voor de wijze waarop jij jouw ziekte hebt ‘aanvaard’.

Jaren geleden schreef ik het volgende gedicht:

Lifetime

Many times in a lifetime you’ve to make choices,

Some easy ones, others difficults,

But each one has an impact on your own future

Sometimes in a lifetime you fall in love

It’s something that happens

And you’ve the choice to give in or leave it

Once in a lifetime you meet death

It is not a choice you make

But accept it, good or bad!

Wick, wij zullen je missen. Of zoals jouw jongste neefje, een 7 jarige filosoof in spé, onlangs zei: ik huil in mijn hart en dat gaat best lang duren. Zeker een jaar!

< terug