Herinneringen aan Wick

Wie Wick kende, weet dat hij zich in zijn werk altijd bezig hield met inclusie. Hij zorgde bijvoorbeeld voor een open sfeer binnen zijn opleidingsgroepen, zodat verschillen binnen de groep gewaardeerd konden worden. Een deel van zijn werk speelde zich af binnen organisaties. Iets wat altijd onderdeel uit maakte van zijn trajecten, is de mensen met elkaar in gesprek te brengen. Dit komt uit de filosofie van het sociaal constructionisme: we creëren de wereld om ons heen via gesprekken met elkaar. Door deze filosofie uit te dragen als professional en persoon, en doordat Wick een mens is die graag onder de mensen is, heeft hij in zijn leven een erg groot netwerk opgebouwd.

Het woord netwerk doet eigenlijk geen recht aan de kring van mensen die hij om zich heen heeft verzameld. Je zou eigenlijk beter kunnen spreken van een community. We hebben een gedeelde visie, en sommigen van ons zijn directe collega’s die hetzelfde soort werk doen. Vanuit deze gedachte is ook deze website opgebouwd, en hebben we ruimte gecreëerd om elkaar online op te zoeken. Hier kunnen gesprekken plaatsvinden, gedachten gedeeld worden en kunnen we op elkaar reageren.

We willen jullie daarom deze vraag stellen: Vertel eens een verhaal over een mooi moment dat je hebt beleefd bij het Instituut voor Interventiekunde of met Wick samen. Wat heb je meegemaakt, en wat maakt dat je deze gebeurtenis met ons wilt delen? Als je wilt, kun je ook een fotootje meesturen.

Het nieuws over Wick zal voor velen onthutsend zijn, dus laten we elkaar opzoeken en betekenis geven aan deze moeilijke tijd.

Contact info@instituutvoorinterventiekunde.nl

Voeg een condoleance toe

Je adres en e-mailadres worden niet gepubliceerd op de website.

29 gedachten over “Herinneringen aan Wick”

  1. Een mooi verhaal van Wick: dit wordt moeilijk, er zijn zo veel.
    Maar een moment zal altijd bij mij blijven: mijn vader was oud en wilde niet meer leven. Ik volgde toen AI training bij Wick. Hij gaf me een boek (een van de vele boeken uit zijn kast) over AI bij sterfproces. Ik heb dit geprobeerd toe te passen bij mijn vader in de gesprekken die ik met hem voerde. Hij had nog zoveel te vertellen maar kon het niet meer kwijt omdat hij niet meer kon schrijven. Als gevolg ervan is mijn vader begonnen zijn ‘memoires’ aan mijn moeder te dicteren. Als Kerstcadeau, 2 maanden voor zijn dood kregen we een kleine boekje over het leven van mijn vader als kind, in pure armoe, tijdens de oorlog. Een waardevolle boekje voor mij en mijn zussen. Dank je wel Wick voor je steun en je hulp toen.
    Ik wens je erg veel sterkte, Iron man!

  2. Lieve Wick,

    Jeetje wat is dit allemaal heftig en wat een mooie indrukkende woorden in jouw film. Heel bijzonder en fijn om op deze wijze meegenomen te worden in de intensiteit en op de hoogte te blijven.
    Tijdens onze NIP bijeenkomsten heb ik veel naar jou opgekeken en dan met name naar de manier waarop je naar zaken keek en benaderde. Je was altijd degene die streed voor ons groepje en onze wens om training en opleiding prominent op de kaart te zetten. We brachten soms thema’s in die niet altijd werden gewaardeerd, maar puur om ook de andere kant van zaken te kunnen belichten. Soms deed je dat ook om even de boel op te porren of te stoken, zoals je zelf zei. Maar wat hebben we daar een lol om gehad. Zeker als dan onze workshop ook nog was uitverkocht en daardoor nog een keer werd georganiseerd. En dan daarna gezellig napraten en borrelen, met voor jou altijd een cola mix. Wat waren dat gezellige middagen en avonden! Wick; ik wens jou en Nathalie alle kracht en sterkte toe! Je bent een heel bijzonder en oprecht persoon! Liefs, Flore

  3. Lieve Wick,
    Contact met jou… communiceren….mensen verbinden en kennis delen…. Humor
    Back to the Basics…. het Jubileum van van Pelt…. Enter Join Leave….Effectief communiceren…
    We zijn terug in het jaar 2006. Onze Luzac tour door het hele land. Zelfs op zaterdag ging onze tournee voor dag en dauw van start. Een soort reizend circus met training, oefening en kennis voor docenten en leerlingbegeleiders. Vooral heel gezellig was altijd onze eindborrel samen, heerlijke momenten waarin jouw humor en kijk op mensen altijd weer bijzonder waren. Daar kijk ik met veel plezier en weemoed op terug. Wat is de tijd gevlogen.
    Wat hebben we gelachen met elkaar, wat leerde ik veel van je en wat een leuke tijd was dat.
    Een gevleugelde uitspraak van je kan ik nog horen, ‘emoties zijn feiten zeg ik altijd maar als sociaal psycholoog’. Wat een authentiek mens was en ben je. Daar had ik altijd bewondering voor. En ook nu zie ik dat terug in het filmpje. Bijzonder mooi gemaakt en echt Wick. Wat een indringend beeld en gesprek.
    Geweldig dat je zoveel geluk en dankbaarheid ervaart en gevonden hebt met Nathalie samen.
    Je leeft het leven zoals het nog kan. Zegt Ja tegen wat er is en nog komen gaat…. in gedachten zijn we daar bij.
    Veel liefs en met goede herinneringen en dankbaarheid,
    Jeanette

  4. Al dagenlang kijk ik naar de film, foto’s en reacties op deze site. The Iron Man die broos is geworden, is onwerkelijk. Wick was en is voor mij ijzersterk. Vooral mentaal!
    Na onze eerste ontmoeting hebben we elkaar nooit meer losgelaten. Onze wens is nog altijd samen wat te doen om de wereld mooier te maken.
    In dat opzicht ben ik Wick al eeuwig dankbaar dat ik nieuwe inzichten over mijzelf heb gekregen. De kracht van positieve bejegening zal ik nooit meer kwijtraken, maar ook de kracht om
    soms heel duidelijk, hard en fair te kunnen zijn ontleen ik aan Wick. Eigenlijk is Wick een onderdeel van mijn DNA geworden. In dat opzicht voel ik mij vereerd lid van de adviesraad van het Instituut voor Interventiekunde te mogen noemen.
    En waar denk ik nog meer aan denk? Dat ik Wick ooit nog eens mag zien voetballen, pingelend en met een priemend schot zien scoren. Want Wick is de Cruijff in de wereld van AI! !

  5. Lieve Wick,
    Je talent om te vertrouwen en om alles in het licht te zetten,
    Je honger naar wijsheid, naar kennis en je gulheid om te delen, te leiden,
    Je trouw aan Jannie en haar school en je creatie van het Instituut
    Je reis waarin je betekenis zoekt en velen leert dat te vinden
    Je ogen die altijd spreken en je woorden die mij laten zien
    Wat fijn dat ik je ken Wick
    Eric

  6. Hi Wick,
    IK koester de warmte en hartelijkheid waarmee je me coachte naar de ontworsteling uit het corporate bestaan. Je adviezen, je positivisme, het droeg allemaal bij. Onze koffietjes in het Vlaamsch Broodhuis. We hebben vooral gelachen. Ik denk aan je hilarische blogs over je eenzame trainingen voor de hele triatlon in Frankrijk. Je trainingen bij AAC, waar je bij het laatste sprintje wat afscheurde, je verbindende voorzitterschap van de Dolfijn. Wat hebben we veel meegemaakt!
    Paul

  7. Wick, of het nu samen in het WG café was of bij jullie fantastische huis in Frankrijk of in de zaal van het instituut of in de sportzaal van de VU, al deze momenten koester ik en hebben bijgedragen aan wie ik nu ben en waar ik sta. Dank … eeuwige dank.

    Eén verhaal uit al die mooie verhalen en gesprekken die we hebben gevoerd: We hadden een gesprek waarin ik je vertelde over mijn worstelingen en de schijnbaar onmogelijke dilemma’s die ik ervoer binnen mijn werk. Je luisterde, liep naar die prachtige bibliotheek en je gaf me een boek .. een boek vol verhalen over onmogelijke dilemma;s. De kern in al deze situaties is dat de kracht (en de oplossing) van binnenuit komt (en niet door experts van buitenaf).
    ” Inclusie / the answer lays within / get everyone in one room ”
    Het ontroerde me zo diep en tot op de dag van vandaag geeft het me kracht om te geloven in dit principe …. en in mezelf.
    Richard

  8. Mooie zaalvoetballer
    Mooie duursporter
    Mooie ‘embrace diversity’ adept
    Mooie kerel en nu ook………..
    Mooie echtgenoot

    Bloem

  9. Hee mooie kerel!

    Als ik aan jou denk, en dat doe ik de laatste weken dagelijks, denk ik aan inclusie, aan erbij horen. Een kracht van jou is dat je anderen veel geeft; gelukkig is Nathalie aan je zijde om ervoor te zorgen dat er een balans is.

    Goed kan ik me herinneren dat je tegen me zei: “ik vind je een aardige kerel” en die herinnering blijft hangen. Dank voor je vriendschap!

    Ik wil het nummer ’42’ van Coldplay met je delen; iedere keer als ik het opzet dan leef je weer in mijn hoofd. (https://www.youtube.com/watch?v=Z0xfWCDLoCU)

    So long topvent!

    Peter

  10. Verhalen van vroeger, zo ver en toch weer pijnlijk dichtbij. Samen als 14-jarige nieuwkomers op het Calvijn Lyceum in Kampen, waar we weinig aansluiting vonden bij de rest en ons op elkaar richtten. Een veilig eilandje van absurde humor, boeken en sport. En vooral: vriendschap. Samen de melige schoolexcursie naar Engeland, samen een drieste fietstocht naar de Dordogne. Mijn voortand sloeg bij het voetballen stuk op jouw harde hoofd – de neptand is een dagelijks aandenken. Die jaren samen zijn bepalend voor me geweest, dat weet je. Dank je wel grote vriend.

  11. Lieve Wick, wat mis ik jou nu. En wat moet ik vaak denken aan al die momenten dat ik van jou heb geleerd. En ook de gezellige momenten, want die waren er ook veel. De leuke borrels om na te praten, de vileine grapjes over en weer en de etentjes met klanten, medestudenten en collega’s. Ik had het geluk een aantal jaar bijna dagelijks met jou samen te werken. Jij kent mij professioneel en persoonlijk door en door. Ik voel me gezegend daarmee.
    De laatste tijd geef ik veel opleidingen/trainingen, en ik herinner me voortdurend letterlijke zinnetjes van jou. Ik weet precies wanneer je welk zinnetje gebruikt. En dat geeft me troost, want jij kunt nu zelf niet meer je waarderende interventies plegen en onderwijzen, maar ik kan jouw gedachtegoed wél doorzetten. En zo zul je nog vele jaren met ons mee reizen.
    Net als veel andere mensen zeggen, is onze samenwerking en vriendschap ook bepalend geweest voor mij. Dankjewel hiervoor, Wick. Heel veel liefs van Barbara.

  12. Lieve Wick,

    Sinds januari 2004 kennen we elkaar. Je bent twee jaar mijn begeleider geweest toen ik trainee was bij de gemeente Amsterdam en een paar jaar later (2008 en 2009) was je mijn opleider van de door jouw opgezette opleiding interventiekunde. Ik heb die periodes als zeer waardevol ervaren.

    Ik waardeer je kennis van fundamentele theorieën en het belang daarvan voor de praktijk. Of zoals je Kurt Lewin regelmatig citeerde: “niets zo praktisch als een goede theorie”. Beide opleidingen heb je volgens democratisch leiderschap vormgegeven. Wij hebben als groepen doen en leren gecombineerd. Zowel door de koppeling met onze eigen werkpraktijken als door de invulling van de opleidingen. Dit -actieleren- heeft ervoor gezorgd dat wij, de studenten, echt betrokken waren. We waren geen consumenten die alleen gericht zijn op een diploma; we waren nieuwsgierige producenten die mede willen bepalen wat we aan het leren zijn.

    Je bent voor mij iemand die niet alleen praat over inclusie (als een constructieve kracht van groepen), maar daar ook naar handelt. Dit maakt je puur en daarom zo bijzonder. Je staat ergens voor, blijft daar trouw aan en bent daar helder en open over. Je wilt dat delen en anderen helpen met leren. Dus niet: kennis is macht. Maar wel: kennis is kracht. Je maakt ingewikkelde zaken minder ingewikkeld; je maakt vervelende zaken minder vervelend; je maakt dingen minder zwaar. Dat geeft ruimte om anders tegen zaken aan te kijken. Om alternatieven te gaan zien en te groeien. “Jezelf complexer maken”, zeg jij dan.

    Ik vond het heerlijk om mijn nieuwsgierigheid naar kennis met je te mogen delen en dat te doen in een ontspannen sfeer. Samen leren met Wick is leuk! Al was het maar vanwege: alle borrels waarbij wij regelmatig als laatsten vertrokken; de vele etentjes zoals bij de Koreaan in Buitenveldert; het door jouw georganiseerde jaren 60/70 feest; het zaalvoetbaltoernooi in een sporthal van Uilenstede; het bij jou thuis op de bank slapen om zo eerder bij een werkafspraak te kunnen zijn; de opleidingsdagen in een (vakantie)huis in Drenthe; het kanoën met Nathalie en jou op de Dordogne; samen wijn drinken in je huis in Frankrijk; enzovoort.

    Je bent, zoals je in de video van Joep zegt, een animateur die ervoor zorgt dat mensen zich fijn voelen, dat ze willen meedoen, bijdragen en zichzelf daarin gezien voelen. Of je nu op een camping in Frankrijk werkt bij het animateam; singlesfeesten organiseert op Partyschip Zeehond achter station Amsterdam CS; lesgeeft aan de VU; trainees van de gemeente begeleidt; of je eigen opleidingsinstituut opricht. Je blijft in beweging op zoek naar nieuwe uitdagingen met een glimlach op je gezicht.

    Met bewondering en dankbaarheid, veel liefs,
    André

  13. Lieve Wick, ik heb je zoveel wedstrijden zien winnen, eind jaren ’80 met Jogging+ en met Arsenal. Maar deze oneerlijke strijd viel niet te winnen. Ik heb je lang niet gesproken, maar als ik hier lees en zie wat je allemaal hebt bereikt de afgelopen jaren en wat je hebt betekend in de levens van velen ben ik supertrots op je!! Minstens zo trots als toen je cum laude je doctoraal Nederlands haalde. Ook toen was je al gedreven in alles wat je deed. En toonde je je een echte verbinder. Dank je wel voor de tijd die we hebben gedeeld. Ik zal je nooit vergeten!

    Meneer en mevrouw Van der Vaart, Mariska, Hank, Gabrielle en Kirsten, Nathalie, Ernst Jan, Wim en alle andere vrienden heel veel kracht, licht en liefde om zonder Wick verder te gaan.

    Hartegroet,
    Calista

  14. Lieve Wick,

    Nog steeds tijdens het werk hoor ik je stem, die me/ons als trainee in Amsterdam leerde: “eerst vriendjes worden, dan samenwerken”. Dat heeft ons als groep toen ver gebracht, en het brengt me nog steeds veel werkplezier en resultaat.
    Je openheid en enthousiasme is altijd aanstekelijk, en ik vond het fijn om je af en toe weer tegen te komen.
    Veel liefs,
    Nienke

  15. Lieve Wick,

    Dank voor je inzet als voorzitter van onze triatlonvereniging De Dolfijn. Je motto ‘groter, beter, mooier’ is een mooie leidraad voor onze club de komende jaren. Ik zal je eg missen als blijmoedige triatleet maar vooral als blijmoedig mens.

    Big hug,

  16. Lieve Wick, mooie vent,

    Ik herinner me jou als een oprecht persoon bijzonder goed in het beschouwen van een situatie. Daarnaast een erg warm mens. Je maakte écht contact met mensen.
    In de samenwerking binnen de NIP groep en als opleider in Interventiekunde heb je mij altijd veel vertrouwen gegeven. Ik heb zo ontzettend veel van je geleerd en ik zou zeker niet de persoon en professional zijn die ik nu ben.

    Een anekdote die mijn respect voor jou enorm heeft doen toenemen is deze:
    Je was als opleider en eigenaar van de leergang interventiekunde verantwoordelijk voor jouw studenten. Dit merkte ik aan alles. Altijd maakte je het naar onze zin en zorgde je voor een veilige en leerzame omgeving. Toen een mede student aangaf dat in het arbeidscontract was opgenomen dat het volgden van de opleiding aan voorwaarden was verbonden (financieel, binding aan het bedrijf waarvoor degene werkte) vond je dit maar niets. Je besloot dat dit niet een resultaat van de opleiding moest zijn en handelde ernaar door de fee kwijt te schelden. Voor jou stond waardecreatie bij de ander voorop en niet een financieel voordeel voor jezelf. Stel je eens een wereld voor met meer Wick’s…..

    Dank je wel Wick voor alle mooie momenten.

    Sterkte aan Nathalie en alle mensen die jou in hun hart hebben.

    Nu ik dit laatste schrijf, merk ik weer een lichtheid in mijn eigen hart. Denkend aan jou, voel ik me sterker.

    Gr Robin

  17. Dear Wick,

    Thanx for the life-changing perspectives you provided me, still provide me and will keep providing me… Gratitude doesn’t even come close to capture that all. Rest well, safe travels and let there be new worlds, dimensions, insights or …… to surprise you as they did in this world!

    With love,

    Carin

  18. Lieve geliefden van Wick,

    Gecondoleerd met dit verlies.

    Wick was gastdocent tijdens mijn masteropleiding arbeid- en organisatiepsychologie. Tijdens zijn verhaal ‘klikte’ er iets: ik herkende mij in zijn waarderende blik op organisaties en was echt door zijn verhaal geraakt. Zijn gastcollege heeft mijn loopbaan enorm beïnvloed. Door hem ben ik mij in het gedachtegoed van appreciative inquiry gaan verdiepen en dit in praktijk gaan brengen.

    Ik herinner mij Wick als een hele warme en benaderbare man die altijd enthousiast reageerde op de vragen die ik hem stelde.

    Veel sterkte. Wick zal worden gemist.

  19. Ik was 3e jaars sociale psychologie en daar verscheen een guitige, goedlachse, iets oudere student die duidelijk maakte dat hij ook sociale psychologie kwam studeren en niet zomaar: de enige reden was dat hij deel wilde nemen aan het vak Interventievaardigheden van Jannie de Weerd. Ik was wat verbaasd en ook, zoals later nog vaker zou gebeuren, geïmponeerd, door deze vastberaden, gepassioneerde medestudent. Die al een bul Nederlands in zijn broekzak had zitten, gewerkt had op een camping met dove jongeren, doventaal sprak en daar had ontdekt dat hij mateloos gefascineerd was door de groepsprocessen die zich afspeelden in die Franse zomers en daar zijn beroep van wilde maken. En dat gebeurde: ten de eerste stage ook meteen volop in de echte praktijk met teambuilding aan de Small Business School van Haarlem met daarna supervisie bij Jannie met digestivesen druiven. En toen dit project uit de handen van Jannie ging en het er ineens hiërarchisch aan toe ging, had Jannie ineens bedacht dat wij 2-en daar wel iets aan konden doen. Want dat wat we deelden was dat we ons ook enorm boos konden maken om van alles en nog wat. Deze oerkracht waar het ging om ongelijkwaardigheid heb je in de loop der jaren getransformeerd in beïnvloeden vanuit een waarderende blik. Geen andere manier van denken, voelen, leven én werken is meer doordrenkt van engagement en commitment als deze. Hoe geweldig is het geweest dat jouw workshop van keuze vol zat en je hier terecht bent gekomen.
    Ik ging na het afstuderen op reis, en herinner me nog zó jouw wijze raad over het hebben van “cold feet” toen ik het op voorhand vast uit wilde maken met het vriendje dat ik toen had. En toen ik terugkwam, hadden we ineens een vennootschap met ons vieren: jij, Jerome, Marjoka en ik. En geen bedrijf, maar een netwerk waarin, wat jou betreft, iedereen welkom was om samen met ons te werken. Jij was unstoppable, altijd vol van nieuwe ideeën, De Groene Hoed van ons 4-en (de Bono). Je liep steeds op ons vooruit, voor mij was Poolcirkel ook echt wel jij. Jij was onze informele leider en niet vreemd dus dat jij na 5 jaar je horizon verder wilde verbreden én dat het samenwerkingsverband je daarin niet meer genoeg ruimte bood. We waren samen groot geworden, experimenterend en wel:) Wij kwamen elkaar gelukkig nog tegen in het bestuur van het NIP, waar we een anarchistische sectie vormden met jou aan het hoofd. Met verve streed je voor inhoud, en onze vergaderingen bestonden vooral uit anekdotische verhalen vol van tegendraadse energie over de rest van het bestuur en op tijd naar de kroeg voor bier én Baco voor jou. De sectie is blijvend onderscheidend gebleven door altijd laagdrempelige workshops te bieden voor alle leden mét altijd ruimte en passende tarieven voor studenten. En studenten in het bestuur; want van elkaar leren, was iets wat jij vanzelfsprekend, vanuit gelijkwaardigheid, deed. Ook als opleider heb ik jou nog mogen meemaken toen je trainers van het instituut waar ik werkte kennis liet maken met Appreciative Inquiry Hoe louterend én faciliterend was je in het proces dat mensen moesten leren dat ze al ontdekkend konden leren. Niemand anders dat jij, had in de voetsporen van Jannie het Instituut van Interventiekunde kunnen oprichten. Opnieuw was ik door jou geïmponeerd. Met zoveel liefde en echtheid én trots liet je zien waar je werkte op het W.G. Plein. Het hart van sociale betrokkenheid, waar ik zelf 15 jaar eerder op diezelfde plek vrijwilliger was. Het enige waar het wachten voor mij nog op was, was het moment dat er een boek van jou uitkwam. Dat heeft er helaas niet mogen komen. Maar door hoe jij het leven hebt geleefd, heb je mij, en heel veel anderen, het boek van het leven laten lezen.
    Er was hier nog zoveel te doen voor jou, maar gelukkig heb je Lewin geleefd: als de vraag groter is dan het aanbod, zorg dan dat je zoveel mogelijk mensen opleidt. Dat is wat jij gedaan hebt Wick: dit kostbare gedachtegoed heb jij als 1000-en zaadjes gepland en is daardoor vele malen meer verspreid.
    Gevoelens zijn feiten. Ik ben verdrietig en niet zo helemaal zo compassievol als jij naar het leven, want ik ben ook boos dat het leven jou zo vroeg heeft weggenomen. En ook dankbaar dat ik van jou heb mogen leren.

    Mariëlle

  20. Iemand schreef mij ooit “… passanten hebben slechts een ogenblik om een levenslange indruk achter te laten.” Dat is van toepassing op hoe ik Wick ken… voor zover ik het überhaupt over kennen kan hebben.

    We hebben elkaar namelijk slechts 2 keer ontmoet, tijdens werksessies van De Rode Fiets, jaren terug. Ik vond Wick een leuke man; inspirerend, betrokken en hij wist met rake vragen diepgang te brengen in de discussies. En het was voor het eerst dat ik de naam Wick hoorde.

    Die indruk is blijven hangen en toen ik 3 jaar geleden zwanger bleek te zijn van een zoon en samen met mijn man op zoek ging naar een naam, schoot ineens Wick weer door mijn hoofd. En zo geschiedde.

    Onze zoon Wick is inmiddels 3; een klein inspirerend, betrokken mannetje, dat met rake vragen diepgang weet te brengen in het leven van alledag.
    Een reden om toch regelmatig terug te denken aan Wick, zonder hem verder nog ooit te hebben gezien of gesproken.

    Als ik alle mooie verhalen hier lees, dan vind ik het jammer dat hij voor mij een passant is gebleven…

    Ik hoop dat ‘mijn Wick’ op mag groeien tot net zo’n mooie persoonlijkheid als ‘jullie Wick’.

    Ik wens jullie sterkte met dit verlies.
    Op hele mooie herinneringen.

  21. Lieve Wick en alle dierbaren van hem,

    In mijn beleving ben jij de opperhoofd van een onzichtbare stam. Die zich verbinden door een liefde voor de medemens, een oprechte wens om goed te doen. Want een goed persoon zijn is zeldzaam. Het is een grote opgave.

    Toen wij spraken over ons werk en wat we willen bereiken zei jij tegen me, ‘ik ben niet geintresseerd in commercie, want ook al is het werk in de publieke sector langzaam en frustrerend, bij de bedrijven gaat het uiteindelijk alleen maar om meer geld verdienen. De werkelijke complexe uitdagingen zijn te vinden bij de maatschappelijk instellingen.’

    Het was verfrissend om te horen hoe jij positie innam en op die manier je weg bepaalde. Dat moment is me nog lang bijgebleven en toen ik je beter leerde kennen werd ik geraakt door je energie en plezier om met overtuiging te doen wat jij geloofde dat het goede was.
    Ik ben je daarvoor zeer dankbaar en dat zal ik ook altijd bij me dragen. Tot ziens lieve Wick, wat zullen wij je missen.

  22. I had the fortune to cross paths with Wick during a 2 week AI training in Bethel/USA many years ago. We were members of the same T-group. At the end we wrote comments for each other on sheets of paper. I wrote on Wick’s paper something like “fire of the holy ghost” – because his way of challenging while connecting had for me something of that quality “that makes alive” .

  23. Vanmorgen in de Volkskrant een advertentie van de Gemeente Amsterdam: Wick van der Vaart is overleden. Een schok en eigenlijk tegen beter weten in heb ik geïnformeerd bij de sportorganisatie van de Vrije Universiteit of het ‘onze Wick’ was. Ja, helaas. Men had het vernomen van een inmiddels 92-jarige oud-collega die op zijn eigen mooie wijze, inhoud gaf aan het ‘onze Wick’.
    Ik was hem sinds ruim dertig jaar geheel uit het oog verloren, maar een jaar of twee geleden kwam ik er via een openbaar LinkedIn-bericht achter wat hij deed. Een glimlach; ‘Ja dat is echt wat voor hem’. We waren beide midden jaren tachtig actief in het sportcentrum Uilenstede. Ik als voorzitter namens de studentenleden, wat beschouwend en fysiek weinig actief. Wick als o.a organisator van de zaalvoetbalcompetitie en parttime portier, enthousiast en fysiek zeer actief. Wij verschilden nogal van elkaar, waarschijnlijk ook in onze kijk op mens en maatschappij. Nooit over gesproken. Hoefde ook niet, want het ging om de overeenkomsten. Aan de ‘minkant’: een te langzaam studieverloop, de behoefte om dit nog enigszins te legitimeren (had Wick ook een gereformeerde achtergrond?) en de noodzaak om wat bij te verdienen. Aan de ‘pluskant’: de overtuiging dat er geregeld en georganiseerd moet worden, de lol daarin, dat je mensen mee moet trekken en dat sporten leuk, gezond en sociaal nuttig is. En op een iets hoger abstractieniveau; onze waardering voor mensen die, durven, afwijken van het gemiddelde, in welke richting dan ook, en daardoor meerwaarde creëren. Ik veronderstel dit met een grote mate van waarschijnlijkheid, maar wat zou ik er graag nog direct met hem over gesproken hebben…..

  24. Ik heb Wick slechts een paar keer mogen ontmoeten in de voorbereiding op een symposium waar hij en zijn instituut een centrale rol zouden spelen. In deze weinige ontmoetingen heeft hij een grote indruk op mijn gemaakt. Niet alleen vriendelijk en kundig, maar bevlogen en scherpzinnig. Overtuigend: niet door woorden, maar door doen. Alles smaakte naar meer… Familie, vrienden en kennissen: veel sterkte gewenst.

  25. Lieve Wick,

    Wat ik heel goed heb onthouden is het uitgangspunt van AI en Sociaal Constructionisme, het vertellen van verhalen is. De verhalen van mensen, en in het bijzonder over jou, inspireren anderen en daarmee kan dat een nieuw deel worden van de werkelijkheid voor een ander. Prachtig. Ik deel daarom hier graag nog een anekdote (de andere staat in de tab Afscheid).

    Ik had het voorrecht om als trainer de tweejarige opleiding Interventiekunde te mogen volgen. Die twee jaar hebben mij blijvend beinvloed en geinspireerd. Dit komt door jouw tomeloze enthousiasme en oprechte interesse in wat mensen raakt, motiveert en beweegt. Aan het einde van de opleiding zijn we met zijn allen en Shirine wat gaan eten in een cafe in Amsterdam. Dit was in de eerste plaats super gezellig. Je wist mij erg vaak te verrassen met mooie films van mensen uit de AI praktijk in Bethel en andere persoonlijke verhalen. Deze avond had je echter een zeer persoonlijke touch gegeven door voor iedere student een boek uit jouw eigen bibliotheek te kiezen, afgestemd op de persoonlijkheid van de student en er een persoonlijk verhaal in geschreven. Ik vroeg me die dag al af wat je allemaal bij je had. Enorme zware tassen… Je gaf ook vaak aan dat Nederlands je ‘vak’ was en Interventiekunde je ‘hobby’. Voor mij had je ‘de Voorlezer’ gekozen, met als toelichting dat de hoofdpersoon net als ik graag tot een systeem wilden behoren. Een prachtig gebaar, dat op mij diepe indruk heeft gemaakt.

    Ik kan nog wel even doorgaan met verhalen, maar ik denk dat het wel duidelijk is. Ik, en de rest van de wereld gaan een prachtig mens missen. Mijn wens voor iedereen die Wick heeft gekend is, om een klein beetje Wick door te laten leven in ons hart en daarmee de harten van andere te raken. Dan gaan we met zijn allen echt stappen zetten naar een betere wereld.

    Robin